به گزارش روابط عمومی اداره‌کل کتابخانه‌های عمومی خراسان رضوی، عصر شعر «در امتداد حماسه» با محوریت هفته دفاع مقدس و گرامیداشت یاد و خاطره شهیدان، با حضور جمعی از شاعران، اهالی شعر و ادب و علاقه‌مندان فرهنگ و کتاب در کتابخانه عمومی زنده‌یاد فرامرز ناوی شهرستان سبزوار برگزار شد.
در این محفل ادبی، معصومه فلاحی؛ رئیس اداره کتابخانه‌های عمومی شهرستان سبزوار، علیرضا رادمان؛ رئیس کانون‌های فرهنگی هنری مساجد شهرستان سبزوار، جواد جعفری‌نسب؛ دبیر محفل ادبی مشکات و جمعی از شاعران و علاقه‌مندان شعر و ادبیات حضور داشتند.
در این برنامه، شاعران حاضر با قرائت سروده‌هایی با موضوع دفاع مقدس، شهیدان، ایثار و مقاومت، یاد و نام مردانی را گرامی داشتند که حماسه آنان در تاریخ این سرزمین ماندگار شده است. شعرهای خوانده‌شده، روایت‌هایی از روزهای حماسه و فداکاری بود و فضای محفل را با عطر یاد شهیدان و فرهنگ ایثار همراه کرد.
عصر شعر «در امتداد حماسه» فرصتی برای گردهمایی شاعران و دوستداران شعر و ادبیات بود تا در کنار یکدیگر، از دریچه شعر به مفاهیمی همچون ایثار، شهادت، میهن‌دوستی و مقاومت بپردازند و بخشی از خاطره جمعی دوران دفاع مقدس را در قالب شعر بازخوانی کنند.
جواد جعفری‌نسب؛ دبیر محفل ادبی مشکات، نیز در این برنامه با اشاره به جایگاه شعر در ماندگاری حماسه‌ها، بر ضرورت توجه به ادبیات دفاع مقدس و بهره‌گیری از زبان شعر برای انتقال مفاهیم ایثار و شهادت به نسل‌های آینده تأکید کرد.
کتابخانه عمومی زنده‌یاد فرامرز ناوی شهرستان سبزوار در کنار رسالت اصلی خود در ترویج کتاب و کتابخوانی، با میزبانی از محافل ادبی و فرهنگی، بستری برای حضور شاعران، نویسندگان و علاقه‌مندان فرهنگ و ادب فراهم کرده است؛ بستری که در آن شعر و اندیشه در کنار کتاب، به روایتگر فرهنگ، تاریخ و خاطرات ماندگار این سرزمین تبدیل می‌شوند.
در پایان این برنامه، از شاعران و حاضران در این محفل ادبی که با سروده‌های خود در پاسداشت یاد و نام شهیدان و ترویج فرهنگ ایثار و شهادت همراهی کرده بودند، با اهدای لوح تقدیر تجلیل شد.
زهره حافظیان/شاعر
من از طلوع بهارم، پس از غروب زمستان
من از زلالی باران به امتداد گلستان
من از شرافت اشکم به چشم طفل یتیم
من از ولایت عشقم به بارگاه حکیم
هزار پاره تن از جان، هزار پاره دل از تن
چه عاشقان به دل خاک و فصل، فصل شکفتن!
به این زمین پر ازگل، به لاله های شهیدش
به سرو قامتان دلاور، به قله های رفیعش!
به جان فدایی رهبر، به سروها و صنوبر
به اوج موشک سجیل و فتح خیبر و تندر
به سایه سایه رزمی که بزم خصم به هم زد!
به خون دختر میناب و داغ لاله پرپر
به شاهدان قلم بر شکوه وقت اذانم
سحر، لیالی قدر و قداست رمضانم
قلم به دست بگیرم، سلاح من قلم من!
به انتقام شهیدان، وطن شود علم من!
چه خوب می شود آخر بیایی ای ماهم!
پی دعای فرج، ای همیشه همراهم!
*************************
حسین شکیبی نیا/شاعر
هنوز نام شما بر سر زبان جاریست
ستاره ای که در اعماق کهکشان جاریست
غم نبودنتان مثل قطره ی اشکی
به روی گونه ی تب دار مادران جاریست
به چشم مردم ساده اگر پلاک شدید
شکوه نام شما در همه جهان جاریست
به سطر سطر ورقهای روشن تاریخ
چه خاطرات قشنگی به یادتان جاریست
چقدر داغ جوان مانده بر دل این خاک
چقدر لاله در این دشت بیکران جاریست
برای هر وجب از خاکمان گلی دادیم
و این معامله تا آخرالزمان جاریست
وقتش رسیده خرم و خندان ببینمت
دور از فریب و فتنه و بحران ببینمت
از هفت خوان و حشت و طوفان عبور کن
تا سربلند در همه دوران ببینمت
مانند موج در دل طوفان روزگار
چرخی بزن دو باره خروشان ببینمت
یادم نرفته همینه ی سربداری ات
برخیز تا دوباره همان سان ببینمت
تو سرزمین شعر وشعور و حماسه ای
هرگز مباد زار و پریشان ببینمت
دنیا به احترام شکوه تو ایستاد
تا با غرور رستم دستان ببینمت
خورشید پر فروغ طلوعی دوباره کن
تا بر فراز قله ی ایمان ببینمت
در پیشگاه رحمت سلطان انس و جان
مشمول لطف شاه خراسان ببینمت
**************************
حسن نصر /شاعر
" ایل ِ من سنگر ِ من "
" یک روز،
برف ِ سرخ ِ سنگرها
دود خواهد شد.
ارابه های ِ جوشن پوش
قراری دوباره خواهند گرفت
عقاب های ِ آهنین بال و
چلچله های ِ آتشبار
به آشیانه هایشان
باز خواهند گشت
و سرزمین های ِ شمالی
- یورتگاه ِ ایل ِ غیورم -
دوباره
بهار را
در آغوش خواهند کشید
و من
پاوزارها و پلنگینه های ِ جنگی ام را
به هراسه ی ِ جالیز ِ " بی بی گل "
خواهم بخشید،
اگر این چشم دریده خمپاره های ِ سنگر سوز
پرپرم نکنند
یک روز،
عریان تر از ترانه های ِ بابا طاهر
رهاتر از درناهای ِ وحشی ِکوچ
تلافی ِ خستگی ِ سالهای ِجنگ را
تن به خنکای ِ نرم و زلال ِ " چشمه کژال "
خواهم سپرد
و طیب و طاهر
همتای ِ " بابا طاهر "
- شبان ِگله ی ِ " بابا خان " -
رها بر مخمل ِ شبدرهای ِ وحشی ِ کوه
دوبیتی دوبیتی
شادی خواهم نوشید
و آسمان آسمان
ستاره خواهم چید
اگر این باشه های ِ آهنین منقار
امانم دهند.
بهار رسائی /شاعر
ابر بُغضت،
چشم انتظار،
خاموش وار،
تنها
بارانی کرده
دشتِ سجاده ات را؛
تو که بخشیده ای
دستانت را
به قنوت،
ای مُریدِ مکتبِ ایوب،
کور باد
چشمِ شیطان
وقتی
کنارِ هم نمی بیند
هر انگشتت را؛
زمین
حسرت به دلِ
یک نمازِ نشسته ات،
در قامتی خمیده
لحظه هات
گوش به زنگِ
قد قامتِ صلاۃ؛
و سرگیجه هایِ تسبیح
از
الحمداللهتوست،
ای الهه ی مِهر،
چه ماه گرفتگی طویلی
وقتی پیشانی ات را
می گذاری
رویِ مُهر؛
تو که بخشیده ای
دهانت را
به دعا،
توکلت دریاست،
و
گلهایِ چادرت
به نورِ نمازِ شب
مبتلاست؛
در تو کفر
سربازِ
از فرار مأیوس،
و نگریخته
از مرزِ زبانت؛
حال که پسرت را
بخشیده ای به خدا
بگو به آن راه گم کرده،
به آن گلوله
بگو : غصبیست
این سرزمین
این پیشانی
فقط
و فقط
جایِ لبهایت،
جایِ بوسه ی یک مادر است.
